((خدايا!در رويارويي با مشكلات,در ميان نوميدي وشكست,به يادم اور:اين نيز بگذرد.))

بودن يا نبودن مسئاله اين نيست...

از موقعي كه مادربزرگم زنده بود و من تصور مي كردم كه بعد رفتنش چه كار مي كنم ديگه با خودم شرط كردم از اين فكرها تو مغزم جا ندم چون زماني از تفكراتم نگذشت كه مادربزرگ از پيش ما سفر كرد يك سفر ابدي ...
واقعا چرا وقتي كنار عزيزانمون هستيم يا اصلا متوجه حضورشون نميشيم يا اينكه مدام ازشون فرار مي كنيم ؟
چرا؟
چرا از حضورشون بهره نمي بريم؟
چرا بايد نباشن تا قدرشون رو بدونيم؟
يكي بگه چرا ؟
چرا پسر همسايه مدام فكر مرگ پدرشه تا پولدار شه؟!!!
چرا ؟مگه پدرش براي اون جون نمي كنه ,مگه شب و روز بابت خرج لباس و خوراك و... زحمت نمي كشه؟
دست اخر اينه جواب ...
چرا ما اين جوري شديم ؟چرا به هم بيشتر توجه نمي كنيم ؟چرا بيشتر قدر بودنها رو نمي دونيم ؟
مسئاله بودن يا نبودن نيست ,مسئاله فراتر از اين حرفهاست ...
مسئله چه جوري بودن تو تك تك لحظه هاي كنار هم بودنه...
بياين تا وقتي هستيم ,تا وقتي كنار هم هستيم خوب باشيم مهربون باشيم همراه همدل همدرد هم...باشيم
هميشه لبخند بزنيم به روي تك تك عزيزامون, بهشون بگيم چقدر دوستشون داريم بگيم چقدر بودنشون حياتيه.
وقتي پدر زحمت كش و مادر مهربون بهمون تذكر داد كاري رو انجام بديم يا نديم سريع فرياد نزنيم و در رو محكم بكوبيم و بريم...
يكم فقط يكم فكر كنيم كه اونها تنها كساني هستن كه بهترينها رو براي ما مي خوان و طاقت رنجش ما رو ندارن ولو يك خراش رو پوستمون.
پس پاشو همين حالا روي ماهشون رو ببوس بخاطر همه ي مهربونيهاشون ازشون تشكر كن و بگو كه يك دنيا مديونشوني...
و اگر كنارشون نيستي اگر مي توني بهشون سري بزن يا اينكه از اختراع بسيار مفيد گراهامبل استفاد ه كن .
لبخند يادت نره
بدون خانوادت بيش از هر كسي لايق محبت و لبخند تو هستن حتي خواهر لوس و برادر خرابكارت...

نوشته شده در یکشنبه پنجم آبان 1387ساعت توسط فريوش ASAL| |

---