نفس

 
تا به حال حتما براتون پيش اومده كه تو بعضي از لحظات زندگيتون واقعا احساس شادي و خوشبختي كنيد .حالا اين لحظات ميتونه پيروزي و برد در كار باشه يا قبولي دانشگاه يا ازدواج و از اين قبيل اتفاقات يا اينكه لحظه اي باشه كه در حال ديدن برنامه ي تلويزيوني مورد علا قتون, يا خوندن كتاب ,يا بودن در كنار دوست,يا هر زمان ديگه در هر مكان باشه .اين لحظات همون لحظاتي هست كه تك تك نفس هاتون رو زندگي كردين. مهم نيست كه در اين لحظه ها كار مهمي انجام ميدين يا نه مهم اينه كه چقدر احساس خوشحالي مي كنيد.اصلا لزومي نداره كه حتما كاري انجام بدين ,حتي اگر بشينيد و به چيزي فكر كنيد و احساس شادابي و سر حال بودن بهتوون دست بده كافيه.
اما بر خلاف اين لحظه ها لحظه هايي هم در زندگي وجود داره كه انسان احساس خوشايندي نداره يا عصبانيه يا ناراحته يا نوميده و... اين لحظات دقيقا هموون لحظه هاييه كه انسان صرفا براي ادامه ي حيات نفس مي كشه.
يه سوال
مگه انسان چند بار به اين دنيا مياد ؟
اصلا مگه چقدر عمر مي كنه؟
تا حالا دقت كرديد كه چقدر ميانگين طول عمر انسان ها پايين اومده؟
فكر مي كنيد دليلش چيه ؟
بذاريد من بهتوون بگم...
دليلش نفس كشيدن بي هدفه و اين جور نفس كشيدن فايده كه نداره هيچ ضرر هم داره.
شايد اين سوال تو ذهنتون ايجاد شه كه بابا اين حرفا چيه انسان ها بيشترشون از ببيماري ميميرن پس اونا چي اونا هم از نا اميدي و نفس كشيدن بي هدف بوده؟
بله از نفس كشيدن بي هدف بوده از ناميدي بوده .
اگر يك بيمار سرطاني روحيه خودش رو حفظ كنه ,مي تونه سرطان رو در درونش نابود كنه
اما امروزه نه تنها بيمارا ناميد هستن بلكه اطرافيانشون,با حرفها ,نگاه هاورفتارشون بيمار رو به اين باور مي رسونن كه ديگه راهي جز مرگ و رها يي از درد نداره...
و اين رفتار اشتباهه نه تنها اشتباهه بلكه ويران كنندس.
بياين به اين باور برسيم كه ما مي تونيم سازنده باشيم نه ويرانگر .
همه ي ما يه روزي بايد رخت سفر ببنديم اما بياين تو اين مدت عمري كه خدا به ما هديه كرده ثابت كنيم كه لياقت داريم.
همه ي ما از هر دين و مذهبي ,از هر نژادي كه باشيم قيامت رو باور داريم .
بياين كاري كنيم كه وقتي خدا از ما سوال كرد كه چه جور زندگي كرديم و چقدر از فرصتمون استفاده كرديم شرمنده ي خدا و خودمون نباشيم .
اين دنيا رو هر جور طي كني ميگذره ,نه اينكه بي خيال باشيم نه ,اما به همه ي لحظه هامون لبخند بزنيم به اشتباهات و نا كامي هامون بخنديم چون دير يا زود بالاخره از ياداوريشون به خنده مي افتيم,و سعي كنيم از شاديهامون به قهقهه بيافتيم.
بياين عمق زندگي رو احساس كنيم و از لحظه هامون بيشترين استفاده رو ببريم.
باور كنين اينجوري حداقل مديون خودمون نميشيم.
پس بريد جلوي اينه بايستيد و بلند بخنديد .
به اين دنيا و همه ي لحظه هاي زندگي لبخند بزنيد .
باور كنيد اينجوري زندگي كمتر بهتوون سخت ميگيره.
اميدوارم هميشه تك تك نفس هاتون رو زندگي كنيد.